ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ (ಸಂಸ್ಕೃತ):
ಅಶೋಚ್ಯಾನನ್ವಶೋಚಸ್ತ್ವಂ
ಪ್ರಜ್ಞಾವಾದಾಂಶ್ಚ ಭಾಷಸೇ |
ಗತಾಸೂನಗತಾಸೂಂಶ್ಚ
ನಾನುಶೋಚಂತಿ ಪಂಡಿತಾಃ ||
ಕನ್ನಡ ಅರ್ಥ:
ನೀನು ಶೋಕಿಸಬೇಕಾದವರಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ.
ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬದುಕಿರುವವರಿಗೂ, ಸತ್ತವರಿಗೂ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿವರಣೆ
ಈ ಶ್ಲೋಕದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ ನಾಶವಾಗುವದಾದರೂ ಆತ್ಮ ಶಾಶ್ವತ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ದೇಹದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸಿ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಪಂಡಿತರು ಆತ್ಮದ ಶಾಶ್ವತತೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಅನಗತ್ಯ ಶೋಕದಿಂದ ದೂರ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ, ಮರಣ ಮತ್ತು ವಿಛೇದ ಸಹಜವಾದ ಸತ್ಯಗಳು. ಇವುಗಳನ್ನು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕವು ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದು ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಸಂದೇಶ:
ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲ, ಆತ್ಮದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಶೋಕ ಕರಗುತ್ತದೆ.